Hatio UNLIMITED-edition

คนเราถ้าไม่รับรู้กับโลกภายนอกก็ยังใช้ชีวิตอยู่ได้ใช่ไหม? วันๆ ทำสวนปลูกผัก คงมีความสุขพิลึก  แต่พอถึงวันนั้นแล้วก็คงจะคิดว่า "ชีวิตเราช่างขาดโอกาสในการทำอะไรที่ยิ่งใหญ่ให้แก่มนุษยชาติ"  คนเราก็มักจะแบบนี้แหละ  ...นึกถึงเรื่องของผู้ยิ่งใหญ่ในโลกนี้ที่มีมา แต่ละคนทุกข์ทนอยู่ได้ตั้งนานค่อนชีวิต อยากรู้ว่าตอนนั้นเค้าคิดอะไรในใจที่มันช่างกล้าแกร่งจนเป็นพลังให้เค้าได้ต่อสู้จนถึงวินาทีนั้นที่แสนงดงาม คงไม่มีมนุษย์คนไหนไม่เคยท้อ แต่ยาแก้ท้อ คำพูด ความคิด ที่ปลอบประโลมใจคนพวกนั้นคืออะไรบ้าง? คงยากที่จะมีบทความตอนไหนของชีวิตที่จะเป็นยาใจให้กับคนคนนึงไปได้ตลอด ใช้ไปนานๆ บ่อยๆ อย่างนั้นก็คงต้องดื้อยาเป็นแน่

 

หรือจริงๆ พระเจ้าได้สร้างตัวกระตุ้น ตัวให้กำลังใจส่งไปให้เค้าในเวลาที่พอเหมาะเป็นระยะๆ  แต่เราไม่เชื่อนี่ ว่าพระเจ้าจะทำเช่นนั้นจริง...เราเชื่อในความเท่าเทียม สิ่งต่างๆ เราล้วนกำหนดเอง...ถ้าจะมีใครหยิบยื่นกำลังใจมาให้เราได้ถูกต้องแก่เวลาโดยเสมอ ก็คงเป็นตัวเราเอง จิตใจของเราเองที่ปั้นสิ่งเหล่านั้นขึ้นมาเป็นรูปธรรม...

 

บ่นจนถึงตรงนี้ อยู่ดีดีฉันก็รู้สึกดีขึ้นในบางส่วน แต่รู้ว่า ถ้ากลับไปทำงาน ณ ตอนนี้เลย...กำลังใจที่กำลังปั้นประคองไว้คงยังไม่แข็งแรงพอจะทานรับได้...เคยหล่อปูนมั้ย? ปูนหล่อเสร็จใช่จะแกร่งเลย ต้องผ่านเวลาของการบ่มเพาะให้คายน้ำอย่างพอเหมาะ แล้วจะกลายเป็นปูนผิวเรียบที่แกร่งแข็งแรง....ฉันจะรออย่างใจเย็น ดั่งคำว่า "ช้าๆ ได้พร้าสองเล่มงาม"